Sanırım Eskiyi Özledim..

Yıllar geçti üstünden, insanlar değişti gitti ve özlemlerin tadı tuzu değişti. Geçen gün liseden bir grup arkadaş buluştuk, eskiyi yad ettik. Eskiyi hatırlamak gibi güzel bir şey yok yani. Kimi zaman eğlenceli anılar, kimi zaman hüzünlü. Eşit Ağırlık sınıfında iken sınıfın sağ arka köşesinde oturan bir arkadaşım ile sınıftaki iğrençliklerini hatırlamak, şu ne yaptı buna ne oldu, şunun çocuğu olmuş, şu evlenmiş muhabbeti yapmak bile güzel. Aklında bir anda lise üniformaları ile yaşadığın anılar. Bir an o üniformaları giyip tekrar sınıflara gitsek diye düşünmüyor değil insan.

Unutmaya yüz tutmuş şeyler de gün yüzüne çıkıyor. Yukarıda söz edilen arkadaşa vermiş olduğumuz bir sözü hatırlattı bana. Bir iddiaya girmişiz zamanında ve ben kaybetmişim..:) Beyaz eşyasına hemde 🙂 Kolay mı beyaz eşya almak şimdi öyle.. Neyse inşallah atanırsam onun için bir kenara para atayım da ne olur ne olmaz.

Kimisi atandığı için onların okullardaki ilk maceralarından konuştuk durduk. Hala okuyanların ise artık üniversiteden sıkıldıklarını öğrendik. Ama şu bir gerçekti ki bu buluşmada herkesin yüzünde tatlı bir tebessüm vardı. Kahkahalar kimi zaman yükseldi, kimi zaman “vay be” neler yapmışız denildi.

Çok aktif bir öğrenci olduğum için arkadaşların hafızasında sanırım çok iyi yer edinmişim ki bir çoğu lisedeki önemli anılarımı hatırladı. Kimseler ile lise anında paylaşmadığım bazı şeyleri de paylaşınca onların yüzlerindeki merak duygusunun nasıl arttığını da gözlemledim. Tabi benim bilmediğim şeyler de oluyormuş arada okulda. Annem gibi sevdiğim bir hocamın benlik bir durum olduğunda “yine ne var” deyişleri varmış sınıfta ama nedense kimse bunu zamanında söylememişti bana. Şimdi hocam beni buradan hiç duymayacak ama ben ona çok çok teşekkür ediyorum. Beni hep kolladığı ve sevdiği için. Manevi annemdi sanki ya. Bir sorun oldu mu hemen çeker şöyle yap böyle yap diye akıl verirdi. Okul tiyatrosunda beraber çalışmış olmamızın da verdiği bir bağ vardı arada.

Neyse velhasılı kelam bu akşam arkadaşlar ile 101 oynamaya çıktık ve tarih öğretmenimi gördüm parkta. Biraz konuştuk öyle ayak üstü lafladık ve iyice eskiyi özlediğimi fark ettim. Bir gün kararlaştırıp arkadaşlarla güzel bir buluşma yapmayı düşünüyoruz da zaten. Daha neler çıkar o zaman. Neyse şimdilik kaçtım ben blogcan..:) Görüşürüz..:))

Buda bizim sınıftan bir kareydi o zamanlar için 🙂

Yorum Yaz:

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir